in

Trauma door gymstagiair dreef 12-jarige Merel tot wanhoop: ‘Hij zat aan me’

Ze weet niet hoe hij het bedoelde, maar de aanrakingen van de stagiair gym gaven haar een rotgevoel. Het overkwam Merel Dijkman (nu 22) in de brugklas van Het Stormink in Deventer.

Als ze de moed verzamelt om er wat van te zeggen, worden de pesterijen die er al waren erger. Op een woensdagmiddag fietst ze naar station Colmschate. Ze wil niet meer verder.

Negen jaar later, aan het begin van de lockdown, krijgt ze de behoefte om dit allesbepalende jaar in haar leven af te sluiten en dat doet ze door een documentaire te maken: Here’s the reaction you can expect. Tegenover de Stentor deelt ze nu haar aangrijpende verhaal.

Snel doelwit
Als 12-jarig meisje maakte Merel Dijkman (22) de overstap van het Montessori naar de brugklas van Het Stormink in Deventer.

Ze kende er niemand. Omdat ze een beetje loenst met één oog, was ze al snel doelwit van pesterijtjes. Ze werd er onzeker van.

Merel hield van gym. Ze vond de stagiair aardig, maar hij raakte haar aan. ,,Hij kwam heel dichtbij me staan, noemde me ‘meisje’ in plaats van bij mijn naam, hij zat aan mijn been en haalde vaak zijn hand langs mijn rug’’, vertelt ze. ,,Ik weet niet of hij slechte bedoelingen had, maar het ging me dwars zitten.’’

Angst
In eerste instantie durft Merel er niets van te zeggen, maar uiteindelijk vertelt ze het haar ouders. Die raadden haar aan het met de teamleider te bespreken.

,,Zij had op dat moment geen tijd en zei dat ik het moest opschrijven. Ik heb haar het briefje gegeven en ben naar huis gegaan.’’

”Van het gesprek zelf weet ik weinig meer, maar ik kwam huilend thuis”
– Merel Dijkman

De volgende dag wordt Merel plotseling uit de les gehaald. In de kamer van de teamleiding zit de teamleider, de stagiair, de gymleraar en haar mentor.

,,Ik moest mijn verhaal doen maar ik durfde niet. Ik was 12. Het voelde als vier tegen één. Van het gesprek zelf weet ik weinig meer, maar ik kwam huilend thuis. Mijn moeder was heel boos.’’

De volgende dag kwam haar moeder mee naar school. Dat gesprek verliep fijner. Haar moeder vertelt dat Merel niemand wil beschuldigen, maar dat ze er wel mee zit. De stagiair werd op een andere klas gezet en Merel was opgelucht.

Lees ook  Man (72) vast voor dood Syriër (23) die door politie in zijn bestelauto werd gevonden

Aandachtstrekker
Toen de klas van hun gymdocent hoorde waarom de stagiair hen geen les meer zou geven, werd het pesten erger.

,,Ze zeiden dingen als ‘je bent een aandachtstrekker, je bent heus niet ver kracht of zo’. De eerste gymles nam de docent mij apart en maakte een grapje:

‘Je kunt weer rustig zitten zonder dat er een man aan je zit’. Het werd weggelachen’’, blikt Merel terug.

,,De opmerkingen van docenten lieten me aan mezelf twijfelen. Ik wist wat er was gebeurd, maar als je het gevoel krijgt dat je niet wordt geloofd voel je je eenzamer dan ooit.’’

De grapjes bleven. Merel werd ongelukkiger. Voelde zich eenzaam. Ze werd zo bang voor gymles dat ze een paar keer flauwviel.

,,Twee vrouwen vonden me toen ik onderweg naar gym was flauwgevallen. Ze belden 112. Aan die agent vertelde ik voor het eerst wat er was gebeurd, maar niemand op school ondernam actie.’’

Merel ging een tijdje niet meer naar gymles, maar het pesten ging door. Ze had het gevoel niet geloofd te worden. ,,Er werd gedaan alsof het allemaal wel meeviel.’’

Thuis waren ze nauwelijks op de hoogte van wat er speelde, want Merel sprak er amper over. ,,Ik vind het nog steeds zo erg dat ik het niet gezien heb’’, vertelt Merels moeder.

Depressief
Merel werd steeds depressiever en dacht aan zelfmoord. ,,In die periode liep alles door elkaar in mijn hoofd. Ik werd steeds ongelukkiger, zag alles zwart-wit.

Ik dacht eraan om voor de trein te springen. Ik had het serieus uitgedacht’’, vertelt Merel. Voor het eerst krijgt ze een brok in haar keel.

Ze stuurde een berichtje naar een klasgenoot die de mentor inlichtte. ,,Mijn mentor heeft het uit mijn hoofd gepraat. Toen ik terug op school kwam werd de teamleider erbij gehaald.

Het eerste wat zij zei was dat ik de klas overstuur had gemaakt. En of ik pen en papier wilde om mijn gevoel te uiten, er werd weinig met me gepraat.’’

,,Mijn man was woest toen hij dat hoorde’’, vertelt Merels moeder. ,,Hij is direct naar school gekomen en is met Merel naar het politiebureau aan de overkant gegaan.

We konden geen aangifte doen, maar wel melding maken. Ik heb altijd geprobeerd om beide kanten aan te horen, maar toen heb ik direct gezegd dat Merel daar niet meer terug op school zou komen.

Lees ook  Wat nou rollator? Nelly is 92 en springt uit een vliegtuig

Het is nu negen jaar geleden en ik heb nog steeds het gevoel dat ik meer voor mijn eigen kind had moeten opkomen.’’

Merel: ,,De school had weinig begrip voor de situatie en gaf aan dat het beter zou zijn als ik van school zou gaan.

Het verlaten van de school ging heel onpersoonlijk zonder afsluitend gesprek, dat zit me nu nog heel erg dwars. Ik heb met niemand kunnen praten over wat er was gebeurd.’’

Trots
Na al die jaren is station Colmschate nog steeds een plek waar Merels moeder niet graag komt. Als haar dochter iets te laat thuis is, bekruipt haar weer die angst.

Maar haar dochter is volwassen geworden. Ze woont op zichzelf in Utrecht. Ze studeert aan de Hogeschool voor de kunsten. ,,Ik vind het knap wat ze gedaan heeft.’’

”Ik wil dat iemand die hetzelfde meemaakt als ik toen, weet dat ie niet de enige is”
– Merel Dijkman

De reden dat Merel haar verhaal deelt, is niet voor zichzelf. ,,Ik wil niets meer bereiken bij de school. Ik heb geprobeerd met ze te praten, maar dat lukt niet.

Ik wil dat iemand die hetzelfde meemaakt als ik toen, weet dat ie niet de enige is. Het kan geen kwaad om dit te delen. Het zat me na negen jaar nog steeds dwars en daar heb ik nu iets mee gedaan.’’

Moeizaam contact
Merel had behoefte aan een gesprek met de school, maar dat contact verliep moeizaam. Uiteindelijk mocht ze met de directeur praten, maar dit leverde haar niet op wat ze had gehoopt.

,,Het was een zakelijk gesprek. In de dossiers is niets terug te vinden over toen, of ze zijn er zelfs niet meer, ik mocht ze in elk geval niet inzien.’’

Daarop besloot Merel het heft in eigen hand te nemen en het het hele verhaal vanuit zichzelf te vertellen in een documentaire.

,,De documentaire heeft ervoor gezorgd dat ik alles heb kunnen ordenen voor mezelf. Ik ben niet het boze meisje dat de school in een kwaad daglicht wil zetten. Het gaat me niet om de feiten of waarheden, maar om wat ik heb beleefd destijds.

Ik ben maanden met de docu bezig geweest en heb hem ook naar de school gestuurd, maar een reactie blijft vooralsnog uit.’’

School verliest in korte tijd drie leerkrachten aan kanker: ‘Dit betekent veel voor ons’

Kind (3) doodgeslagen door stiefvader