in

Dit is Bram (12), veel meer dan alleen de jongen van het klaphamerdrama in Haaksbergen

Op de laatste portretfoto die zijn moeder van hem maakte kijkt Bram Freriks uit Haaksbergen glimlachend in de lens. Zijn linkeroor en neus rood van de kou, de armen stoer over elkaar.

Klaar voor de toekomst. Een paar dagen later, op oudejaarsdag, was er plots die harde knal, die Bram in een klap alle toekomst ontnam.

Vader Tom Freriks kijkt naar de foto van zijn 12-jarige zoon op het ‘In herinnering-kaartje’, waarvan er deze zondagmiddag vele op twee statafels onder hun afdak liggen.

Een aandenken, voor familieleden, vrienden, collega’s, buren, klasgenootjes, leraren en al die andere bekenden die hier komen om hen te condoleren.

Honderden mensen doen dat. Ook de man die de klaphamer bediende en verdacht wordt van dood door schuld, betuigt zijn medeleven.

De foto werd eind 2021 gemaakt, door zijn moeder Kitty, in het Buurserzand. Ze wilde er op die winterse dag haar camera-instellingen testen, Bram mocht poseren.

Dat het de laatste portretfoto zou zijn die ze van haar 12-jarige zoon zou maken, dat kon ze toen niet weten. Ze ging gewoon voor de mooiste, en slaagde daarin, vindt vader Tom. „Dit is puur hoe hij is.”

Een paar dagen na dat moment overleed Bram Freriks. Samen met zijn vrienden Robbin en Antonie was hij die 31ste december op straat.

Natuurlijk, want oudejaarsdag betekende dat er vuurwerk te zien was, verbod of niet, en dat vonden ze machtig interessant.

Al van jongs af aan ging Bram met zijn vader naar shows. Hij was er gek van én kende de gevaren, zegt Tom Freriks. „Dat hij afstand moest houden, dat wist hij dondersgoed.”

Lees ook  Schokkend: Ruud de Wild aangetroffen op de grond

Die afstand hield hij ook, toen ze met zijn drieën gingen kijken naar de klaphamer, die een buurman een paar straten verderop had.

Toch ging het mis. Er was een explosie, scherpe delen vlogen rond en raakten Bram en Robbin. Hulp ter plekke en in het ziekenhuis mocht voor hun zoon niet meer baten.

Leergierige jongen
Op de achterkant van het kaartje staat een hart vol trefwoorden, die beschrijven wie Bram was. Een ambitieuze, eerlijke, leergierige jongen.

Intelligent, behulpzaam en groot fan van Max Verstappen. „Maar het was ook echt een puber”, vertelt zijn vader. „Als we hier behang hadden gehad, had ik hem er wel een paar keer achter geplakt.”

Hij zag dat zijn zoon zichzelf aan het ontdekken was, in de goede zin. „Hij was volop in ontwikkeling, bezig een eigen mening te vormen.”

Toen hij, niet zo lang geleden, op het Jeugdjournaal een item over kinderburgemeesters zag, besloot hij om de burgemeester van Haaksbergen aan te schrijven.

Want dat leek hem ook wel wat, zo’n rol. Bram kreeg een brief terug, hij was welkom en liep een dag mee.

Minister
Het maakte hem trots. En vastberaden om iets van zijn leven te maken. Na zijn Cito-toets mocht hij toch, zoals hij wilde, naar havo/vwo.

Daar, op het Assink lyceum, was hij net begonnen, aan een carrière die hem naar Den Haag moest brengen.

Bram sprak meermaals uit dat hij graag minister van Financiën wilde worden. „Want dan kon hij beslissen over al het geld van Nederland.” Zijn ouders en grootouders zagen hem het nog waarmaken ook.

Maar zo ver was het nog lang niet. Vooral was hij ook die ontzettend lieve jongen, die nog geen vlieg dood wilde slaan, zegt zijn vader. „En soms kon hij zo naar je toe lopen, en zeggen: ‘Pap, ik heb zin in een knuffel’.”

Lees ook  Dakwerker maakt dodelijke val van 13 meter

Dat hij, zijn vrouw Kitty en broertje Jesse nu zonder hem verder moeten, is ‘beestachtig pijnlijk’, zegt hij. „Gisteren aten we voor het eerst met zijn drieën, en dan is die vierde stoel leeg.”

Het ene moment gaat het, staat hij er even heel rationeel in. „Maar op het andere moment knap je bij de enkels af.”

‘Diep dankbaar’
Voor de steun die ze ontvingen, de afgelopen dagen, en het medeleven dat ze vanuit de samenleving voelden, daarvoor zijn ze ‘diep, diep dankbaar’.

Zijn werkgever heeft sinds het overlijden van Bram het werk stilgelegd. Pas na de uitvaart, maandag, wordt er weer opgestart.

Er werd voor hen gekookt, gezorgd, ze werden geleefd en koesteren iedereen die hen hielp. „In die kleine dingen zit zoveel waarde.”

Tom Freriks kijkt nog een keer naar de foto, van zijn zoon. „Een kind van 12 houd je niet op zijn stoel”, zegt hij.

„Dat kan ook niet, dat wil je ook niet. Iedereen die kinderen heeft, beseft: dit kan ons ook gebeuren.”

Ja, de komende tijd zal moeilijk worden, dat realiseert hij zich. Maar die overtuigende glimlach, van de mooie jongen op die foto, zal nooit verdwijnen. Niet uit hun huis, niet uit hun gedachten, niet uit hun harten.

”Soms kon hij zo naar je toe lopen, en zeggen: ‘pap, ik heb zin in een knuffel’”
– Tom Freriks, vader Bram

Zo verdien je 40.000 dollar per maand samen met je vader (foto)

Wanneer jij weet hoeveel het gebruik van een droger kost per jaar hang je de was in vervolg wat vaker op!